Po 195 dniach Transgraniczny Ośrodek Edukacji Ekologicznej w Zalesiu otwiera swoje drzwi!

Od 21 maja zapraszamy grupy przedszkolne i szkolne, a w pierwszy weekend czerwca rodziny z dziećmi i indywidualnych odwiedzających. Czekamy na Was! 

Od 21 maja (piątek) instruktorzy TOEE będą prowadzić zajęcia edukacyjne dla zorganizowanych grup przedszkolnych oraz szkolnych na terenie Ośrodka, Puszczy Wkrzańskiej oraz w otulinie Rezerwatu Świdwie. Liczba uczestników biorących udział w warsztatach będzie ograniczona. Wszystkich odwiedzających TOEE obowiązywać będzie nowy regulamin, w którym określone zostały szczegółowe wytyczne sanitarne (zakładka: Regulamin Sanitarnohigieniczny na stronie www.toee.pl).

Już wkrótce na stronie www oraz na Facebooku TOEE pojawią się szczegółowe informacje dotyczące weekendowych warsztatów dla rodzin, opiekunów z dziećmi oraz indywidualnych odwiedzających. Wtedy też rozpoczną się telefoniczny zapisy. 

Więcej informacji, w godzinach otwarcia TOEE, pod numerem telefonu: 91 31 80 120.

Do zobaczenia w TOEE! 

Zdjęcie: Tomasz Łój

Czapla siwa (Ardea cinerea) to największa z czapli, które występują w naszym kraju. Osiąga długość ciała 90 cm. Jej długie nogi, smukła szyja oraz szerokie skrzydła, dzięki którym dostojnie lata, sprawiają, że wygląda ona na dużo cięższą, niż jest w rzeczywistości, gdyż osiąga zaledwie 2 kg wagi.

Czapla siwa występuje pospolicie w Polsce i jest najliczniejszym gatunkiem swojej rodziny. Na szczególną uwagę zasługuje jej sposób polowania. Stojąc w płytkiej wodzie cierpliwie oczekuje na zbliżenie się jej ofiary. Po czym błyskawicznym ruchem szyi uderza w ofiarę niczym torpeda, osiągając niekiedy prędkość nawet do 70 km/h. Do jej ofiar należą małe i średnie ryby, mięczaki, larwy owadów wodnych, traszki, żaby. Potrafi ona również zaatakować pisklęta innych gatunków, które opuściły bezpieczną strefę. Co ciekawe, ptaki te żerują nie tylko w płytkich wodach, ale również z dużym sukcesem zdobywają pokarm na lądzie (podmokłe łąki), do których należą myszy, owady lądowe, a także małe węże i płazy).

Czaple siwe gnieżdżą się najczęściej w koronach wysokich drzew zarówno liściastych, jak i iglastych, niekiedy zakładając kolonie liczące do 100 osobników. Częstymi gośćmi w takich koloniach bywają ptaki innych gatunków, takich jak wrony, jak i ptaki drapieżne np. kania, które korzystają z darmowych posiłków pozostawianych przez czaple, a także żywią się młodymi czaplami, które wypadły z gniazd.

Największa populacja czapli siwej występuje w okolicach Szczecina. Ptaki te dawniej były prześladowane przez ludzi, gdyż postrzegano w nich konkurentów rybaków oraz hodowców ryb. Na zimowiska odlatują na południe Europy bądź do Afryki podobnie, jak bociany. Do Polski wracają pod konie lutego i rozpoczynają lęgi. Niekiedy ponoszą ryzyko i zostają na zimę w Polsce. Oprócz tego gatunku, występuje u nas również czapla biała, która spotykana jest tylko podczas przelotów.

Tekst i zdjęcia Wojciech Buczek

To kwiat! Jedna z najpiękniejszych i najbardziej niezwykłych roślin świata, o kontrastowych kolorach kwiatów, pomarańczowym i niebieskim, przypominających ubarwienie ptaków rajskich, stąd zwyczajowa ich nazwa „rajski ptak” (w języku angielskim bird of paradise). Roślina odkryta w Afryce Południowej, sprowadzona do Europy w roku 1773, kiedy to trafiła do królewskich ogrodów w Kew Gardens w Londynie. Swoją botaniczną nazwę Strelitzia reginae (strelicja królewska) otrzymała na cześć Charlotty Meclenburg – Strelitz (urodzonej w Strelitz), żony króla Wielkiej Brytanii, Jerzego III.

Strelicja królewska jest symbolem m.in. miasta Neustrelitz (oddalonego ok. 120 km od Szczecina) i Madery, portugalskiej wyspy na Atlantyku zwanej „wyspą kwiatów”, która kibicom piłki nożnej kojarzy się bardziej z Cristiano Ronaldo (tu się urodził w 1985 roku).

Tekst i zdjęcia: dr Tadeusz Leśnik (szklarnia ZUT w Szczecinie)

Warto wstać wcześnie rano i pojechać nad morze, by nacieszyć się jeszcze pustą przestrzenią plaż, pooddychać nadmorskim powietrzem i poobserwować przyrodę na styku morza z lądem.

Tekst i zdjęcia dr Tadeusz Leśnik

Bywa różna. Miewa różne kolory, nie zawsze jest jasna i tańcząca. Czasem pojawia się w jednym miejscu i nie rusza się, a czasem aż bije po oczach i masz wrażenie, że całe niebo tańczy! Co to takiego? To zorza polarna. Ci którzy mieli okazję ją „upolować” na długo pozostają pod wrażeniem jej wyjątkowości. Gdzie i kiedy należy jej wypatrywać?

To niezwykłe zjawisko fizyczne powstaje dzięki Słońcu wyrzucającemu podczas wybuchów w przestrzeń kosmiczną ogromne ilości cząstek elementarnych. A te, zbliżając się do Ziemi, zderzają się z górną warstwą atmosfery wokół bieguna. Uwolniona wówczas energia to właśnie zorza polarna.

Zorzę (z łac. aurora) można zobaczyć od listopada do marca. Najlepszy moment na jej obserwację to styczeń i luty. Idealne warunki na polowanie to duży mróz, brak wilgoci w powietrzu i bezchmurne niebo. Między północą a trzecią w nocy jest szansa na obserwację pięknego kolorowego zjawiska. 

Największe szanse zobaczenia zorzy mamy na północy Europy i Ameryki Północnej — na Alasce na północnych terytoriach Kanady (Yukon, Nunavut, Northwest Territories), na Grenlandii, Islandii, czy w północnej Norwegii,  (Lofoty, Senja, Tromsø, Alta, Bodø), oraz północnych rejonach Szwecji , Finlandii i Rosji. 

Wiele firm (w tym polskich) w poszukiwaniu zorzy polarnej organizuje wprawy tematyczne na Północ, W Norwegii można pojechać na wyprawę w Lofotach i okolice Tromso. Podczas wyprawy, grupy i osoby indywidulane pod okiem przewodnika mogą przy odrobinie szczęścia rozkoszować się obserwacją przyrody. Warto przygotować się odpowiednio jeśli chodzi o ubiór i sprzęt. Pamiętajmy też, ze miejsca do obserwacji to często miejsca rezerwatowe. Zostawmy po sobie porządek i nie straszmy zwierząt.

Nie możemy się doczekać kiedy wspólnie z Wami zapolujemy na zorzę polarną w TOEE! W sali Zjawisk Atmosferycznych poznacie mnóstwo ciekawostek na jej temat !

Tekst : Agnieszka Plucińska

Zdjęcia: Ewelina Marczewska